We ontbijten met onze Japanse vrienden en dan de motor op voor de mooiste plekjes. En ze zijn er. We bezoeken een vulkaankrater. We stappen in een soort overjaars skiliftje en gaan naar de top. Onze mond valt open:

Onze volgende halte is Sendai. Slechte beslissing: een grote stad en veel te druk. We vluchten terug naar de bergen. We rijden naar een camping die onze vrienden van vorige avond hadden aangeduid. Weer mooi natuurlijk. An: “ik wil hier niet meer weg.”

We gaan vroeg slapen. Het is hier dan ook al om 7 uur donker, dus we zijn vroeg wakker. We ontbijten en blijven nog wat hangen tussen de rijstvelden. Tegen de middag rijden we terug door de prachtige bergen. In een klein stadje stoppen we om Luc zijn remblokjes te vervangen. De garagist zoekt in zijn doos met rommel de juiste maat. Gelukkig vindt hij wat. Wij worden ondertussen uitgenodigd voor ijskoude koffie en de buurman komt tolk spelen. We rijden verder richting een skigebied en vinden een leuke camping. Hier ontmoeten we 4 Japanse motorrijders. Ze vertellen ons waar de mooiste plekjes zijn van Japan. Ze spreken bijna geen Engels, maar met handen en voeten lukt het wel. Natuurlijk weer vroeg naar bed.

Onze GSM-toestellen werken niet in Japan. Japan heeft een andere mobiele-telefoontechnologie dan de rest van de wereld. Dit communicatiemiddel is volledig uitgesloten en of er nieuws komt de volgende dagen uit het noorden van Japan, zal afhangen van de toegankelijkheid tot het internet onderweg.

Het kamperen is niet zo super. We liggen op een parking en blijkbaar loopt er een treinspoor achter onze tent door. Maar er was wel een café naast de parking. Die moest alles goed maken.
We vertrekken vroeg om de hitte voor te zijn. Vandaag bezoeken we Nikko. Heel veel tempels en gedoe. We nemen een kijkje en rijden dan verder over een slingerende baan met ongelooflijk uitzicht. We kamperen op een verlaten camping tussen de rijstvelden en maken een lekker bakje instant-noedels.

Na het ontbijt bezoeken we de warmwaterbronnen in Minakami, gelegen aan de Takaragawa rivier. Minakami is een rustig stadje in de bergen met veel kleine winkeltjes en restaurantjes. De stad is echter het meest bekend om de warmwaterbronnen die in een hoop hotels aanwezig zijn, maar ook in een apart gebouw te bezoeken. Aan de straat zijn af en toe kleine warme baden voor de voeten, die gratis te gebruiken zijn.
De rivier is erg ondiep. Er zijn veel wandelpaden door Minakami en de omgeving die in zowel het Japans, Chinees, Koreaans en Engels staan aangegeven.

Na het diner in een outdoor activities center van een groep Nieuw-Zeelanders, rijden Aya en Walter terug naar Tokyo om maandag weer met hun werkweek te starten. Het is een rit van ongeveer twee uur maar helaas, net voor de thuiskomst, krijgen ze nog een flikse regenbui. De wegen lijken kleine riviertjes met alle gevolgen vandien. Walter heeft een kortsluiting op de starter van zijn moto vanwege het vele water. Hierdoor kan hij de starter niet meer stoppen. Een vreselijk geluid; het vreselijk geluid dat je ook hoort als je een auto start die al draait.

Wijzelf beginnen aan een tocht in het noorden van Japan. De natuur moet er prachtig zijn. Met Aya en Walter spreken we volgend weekend weer af in Tokyo.

Het vertrek is vanuit Aya’s ouderlijk huis in Yokohama. Yokohama is de hoofdstad van de prefectuur Kanagawa in Japan. Het is de tweede grootste stad van Japan en een grote havenstad. Er wonen meer dan 3.600.000 mensen. De ontwikkeling van de stad is niet altijd in stijgende lijn gegaan. Yokohama werd grondig vernield door de grote Kanto aardbeving van 1923. Tijdens de tweede wereldoorlog hebben intensieve luchtbombardementen de stad voor 50% verwoest en werden 500.000 mensen dakloos.

We rijden noordwaarts, naar Nikko. Dit is een klein dorp in een bergachtig bosgebied dat bekend is vanwege een groot tempelcomplex, gebouwd ter ere van de grote Tokugawa Ieyasu, de grondlegger van het Tokugawa shogunaat. Zijn as wordt hier bewaard. Het is een toeristische trekpleister voor voornamelijk Japanse toeristen. Er zijn meerdere tempels maar de grootste en mooiste is de Tôshôgu.  Het bestaat uit vijf niveaus, gescheiden door trappen. Al klimmend kom je uiteindelijk bij de hoofdtempel en daar weer achter staat de kleine pagode van de shôgun.

Langs een twintigtal haarspeldbochten rijden we naar het op 1.270 m hoogte gelegen Chûzenji-meer en de beroemde Kegon-waterval (foto).

’s Avonds ontmoeten we een Belg, die - net als Walter – in Japan werkt en ondertussen bevriend is met Walter. We sluiten de dag af met een lekkere barbecue.

Een berichtje voor Ilke en Justine: de kodakjes zijn allemaal vol, heb al nieuwe gekocht.

We ontbijten samen met Aya en Walter en nemen daarna afscheid van onze Duitse medereiziger. De plannen voor vanochtend zijn iets groter dan we waar kunnen maken. Vlak voor de middag vertrekken we met de metro richting de Ameyoko-markt. Dit is een grote markt waar je zowat alles kan vinden. Vooraleer we over de markt slenteren, slurpen we wat noedels.

Ame betekent snoep, yoko betekent straat. Na de tweede wereldoorlog veranderde de snoepmarkt in een soort zwarte markt met drank, sigaretten, chocolade en kleding. Nu is het een druk winkelgebied, en het is er weer lekker warm.

We houden het niet lang vol. Vlug nemen we nog een kijkje in de buurt waar de motorwinkels gelegen zijn en dan maken we ons klaar voor de rit van vanavond. We rijden naar het ouderlijk huis van Aya, waar nu haar broer woont. Dit wordt de eerste stopplaats van het weekendje toeren met Walter en Aya.

We zijn nu al vier dagen in Japan en het is toch een beetje wennen aan dit land. Het is hier heel warm, meestal rond de 40 graden, en vochtig dus we laten elke dag een pak zweet.
De mensen zijn heel vriendelijk maar het is een moeilijke conversatie doordat ze stoppen met praten en dan beginnen te lachen. Tokyo is een heel prachtige stad om te vertoeven en er is heel wat te beleven.

Het wordt een avondrit van Tokyo naar Yokohama. We rijden eerst over de Rainbow bridge (foto) en daarna over de twee bruggen in Yokohama. Het zicht vanop de bruggen over de stad is prachtig. We gaan nog lekker eten en de sfeer zit goed.

Vandaag bezoeken we een buurt buiten het centrum, Asakusa. Om er te geraken, nemen we een kaartje voor de metro. Eerst gaan we naar de tempels van Senso-ji en een Japanse tuin. Daarna nemen we de boot via de Sumida-rivier om wat meer van de stad te zien. We passeren de grootste vismarkt ter wereld, dan Tokyo Tower, de hoogste uitkijkpost van Tokyo, en zien op de achtergrond het futuristisch gebouw van Fuji TV.

Als we van de boot stappen, gaan we onmiddellijk richting vismarkt en bezoeken een sushibar. Het is lekker, maar je hebt er vlug genoeg van.

De mannen zijn aangekomen. Ze hebben een zware dag achter de rug en last van de hitte.

We (An en Luc) zijn vroeg wakker. Dit komt doordat we nog in ons Russisch patroon zitten en dat is 2 uur verder dan hier in Japan. Walter en Aya staan klaar om te gaan werken; Aya met de fiets, Walter gaat met de bullettrain, een soort TGV. Luc kijkt op het stadsplan en zoekt de bezienswaardigheden op die Aya heeft voorgesteld. Niet simpel in een zo grote stad. Alleen al in Tokyo wonen evenveel mensen als in heel België.

Onze eerste opdracht is uitkijken naar een nieuw fototoestel. Dat is snel in orde. Vorige week keken de mensen vol verbazing naar onze moderne spullen, nu slaat de verbazing ons om de oren. De Japanners zijn ons voor met van alles en nog wat. Natuurlijk ook met de toiletten. Toch wel effe wennen als je zo een straal water tegen je billen krijgt.

Hieronder kunnen jullie zien dat in Japan de benzine in de tankstations van bovenaf komt. De mensen zijn altijd vriendelijk en goed gezind. Het is aangenaam om rond te wandelen in Tokyo city.

 

 

 

 

 

 

 

Om 20 uur komt Aya terug van haar werk en heeft een verrassing voor ons: ze heeft gereserveerd in een Japans restaurant, bekend om zijn vogoles, driemaal zo groot als bij ons. Ja mensen, ik zou jaloers zijn geweest. Het is een gezellige avond die wordt afgesloten met sake, Japanse rijstwijn.

   

Geen nieuws, goed nieuws zullen we maar zeggen. Zoals reeds aangekondigd, zou het van de kant van onze reizigers enkele dagen stil zijn in verband met communicatiebeperkingen. Het is op het moment van dit schrijven, middernacht in Japan.

Dit is een beeld van de haven in Fushiki.

Bij het binnenkomen van Japan moet een carnet de passage voorgelegd worden. Dit toldoorgangsboekje of carnet de passage en douane of triptiek is het best te vergelijken met een paspoort voor de motor. Het wordt vereist om met het voertuig in een hele reeks (verder afgelegen) landen te komen onder andere ook Japan. De bedoeling ervan is, dat je je voertuig niet ter plaatse verkoopt. Het bewijs hiervan wordt geleverd door een stempel bij het binnenkomen en het verlaten van het land. Een carnet de passage vraag je aan bij de Koninklijke Automobiel Club van België vzw te Brussel, www.racb.be,

Daarnaast heeft Walter gezorgd voor een officiële vertaling van de paspoorten en rijbewijzen (Japan aanvaardt geen internationaal rijbewijs) en voor informatie over een verzekering die we verplicht zijn af te sluiten in Japan.

Hela hela, hier zijn we dan toch nog persoonlijk voor een verslag van vandaag. Op de foto zie je An en Luc bij de aankomst in Fushiki.

Vanmorgen werden we weer gewekt via de omroep. We gaan naar het ontbijt en weten eigenlijk niet wat er te gebeuren staat.  We krijgen te horen dat er voormiddag een douanecontrole op het programma staat, om 12 uur zouden we het schip kunnen verlaten.  Japanse tijd is dan 10 uur.  We kijken uit over Japan.  Er is nog niet veel Japans te zien buiten enkele Japanse tekens. Uiteindelijk mogen we van het schip. 

Walter en Aya (foto) staan al klaar, ze zijn net aangekomen.  Walter begint onmiddellijk met het papierwerk. Aya gaat met ons naar de bank en Flip en Jean gaan naar de douane voor hun documenten. Op één of andere manier krijgt Flip de invoer van de motor in orde zonder carnet de passage; alles blijkt hier mogelijk. 

Er staat ons nog een lange rit te wachten.  Volgens Aya 600 km.  De 4 mannen beslissen om een stuk mee te rijden en onderweg te kamperen.  Walter en Aya moeten morgen vroeg op voor hun werk, dus treuzelen niet en gaan op pad richting Tokyo.

An en Luc beslissen mee te rijden en al vlug blijken Aya haar km’s niet te kloppen. Voor we het weten, zitten we in het appartement van Walter. An gaat onmiddellijk op skype en ziet al snel Huguette en daarna heel haar familie voor de computer zitten. Julie en Fleure (nichtjes van An) zijn gekke bekke aan ‘t trekken. We vinden het allemaal zalig om elkaar te zien. Internet is een ongelooflijke uitvinding! Nog even wat zeveren met Walter en dan slapen. Slaapwel iedereen, een dikke nachtzoen en een kruisje op ons voorhoofd, gelijk vroeger. Nu zijn we op onze echte eindbestemming: in Japan bij Walter en Aya !!!!!!

We missen hugje van de foto op Ludo’s tas en Jean Paul heeft gisteren een Geenen gedaan. We staan achter op de ferry en zien het continent zachtjes weg glijden. We zijn er stilletjes van en verheugen ons ook op een aangename reis over de Japanse zee. De motoren staan veilig en de kajuit is dik ok evenals het eten aan boord en de vodka. Iedereen zou dit moeten kunnen beleven.

Vanaf nu kunnen we geen berichten meer versturen. Gsm-verkeer is hier niet mogelijk met onze toestellen. Meer informatie komt wellicht pas, als we bij Walter aankomen. Dat zal woensdagavond zijn. 

’s Ochends worden we gewekt via de omroep en uitgenodigd voor het ontbijt.  De kajuit is lekker koel en pikke-donker.  Je weet niet of het dag of nacht is.  Na het ontbijt gaan we voor een ochtenddutje.

Dan gaan we aan dek.  Er worden boeken gelezen, gezond, gezwommen en geslapen. Flip gaat wat zeveren met enkele Russen en duikt in de wodka. Ludo zijn buikje krijgt een lekker kleurtje terwijl Jean halfweg in een boek zit. Luc walvist in het zwembad en An staart over de horizon.

Daarna drinken we een pintje en gaan we voor het avondmaal. ’s Avonds zien we nog een optreden van de plaatselijke dansschool van Vladivostok. Ze zullen 4 keer optreden in Japan. Nog even naar de zonsondergang kijken en dan bedje in.

Walter en Aya vertrekken vandaag, na hun werkdag, richting Fushiki. Het is een afstand van ruim 400 km en de bedoeling is, dat ze onderweg overnachten en ons morgenochtend (= dinsdagochtend) opwachten bij de haven. Zij pikken ons op met de motor (ook Aya is een motorvrouw!) en omdat Walter diezelfde avond weer in Tokio moet zijn vanwege een werkvergadering op woensdag, zullen we eerst meerijden naar hun huis. Voor alle volgers van deze reis, hopen we daar de onderweg genomen foto’s te kunnen laden.

Tijdens onze reis door Rusland hebben we droeve en blijde berichten ontvangen: Jean-Paul en Flip hebben beiden een overlijdensbericht ontvangen van een familielid; Ludo is geïnformeerd over de blijde verwachting van een baby voor Annelies en Jente; voor An is er een geboortebericht: Niels is geboren, het zoontje van Katrien en Vital.

Speciaal voor An enkele foto’s van de baby.