Gisteravond hebben we de specialiteit van deze streek geproefd: Omul. De Omul is een aasetende vis die alleen in het Baikalmeer leeft. De vis wordt gedroogd, gerookt, gegrild of gekookt gegeten.

Na een goede nachtrust vertrekken we. We zien af van het ontbijt in het hotel en stoppen na 100 km langs het meer, op zoek naar koffie en brood. We ontmoeten een russisch koppeltje dat in Vladivostok woont. Ze nodigen ons uit om samen vissoep te maken op het strand. Het is een Balkai traditie. Een mooi plekje zoeken is het belangrijke eerste werk. Dan worden de taken verdeeld: een vuurtje maken, de potten en het andere materiaal wassen met zand en water uit het meer, de gastvrouw meehelpen met de opbouw van de keuken, groenten wassen in het meer. We helpen mee en aperitieven intussen. Met veel proosten wordt geluk gewenst op elk vlak en voor iedereen maar vooral voor vrede voor alle mensen. De soep heet Uga en één van de ingrediënten is de Omul, die in drie variaties aanwezig is. Daarnaast zitten er veel groenten en kruiden in, maar ook appel. Het is een gezellige babbel en Wasieliy en Swata vertellen veel over het leven in Rusland. We nemen de tijd om te genieten en de lekkere soep te eten.

Na de Uga duiken we (verplicht) driemaal onder in het ijskoude water. Dit is een traditie die hoort bij een bezoek aan het meer. Het nagerecht bestaat uit op houtvuur pruttelende koffie met russisch snoep en koek. We krijgen ook bessen die ervoor zorgen dat de ogen van oude mannen scherp zien onderweg.

Voor we vertrekken houdt het koppeltje nog een ritueel bij de motoren. De vrouw prevelt verschillende gebedjes en de man sprenkelt water van het meer over de moto’s; dit alles ten behoeve van een veilige reis. Dan pas mogen we ze weer starten.

Van Irkutsk rijden we naar Ulan-Ude.

Onze JP zegt, wanneer we niet op de juiste weg zitten: “we reizen om te leren”. Zo sleurt Flip al 10.000 km met een visstok om op het Baikalmeer te kunnen vissen. Is hij uitgerekend vandaag de molen van de hengel kwijt. Gelukkig zijn er plaatselijke mensen die hem aan vis en soep helpen.

An en Luc:
Om 08.00 uur vertrekken we over een slingerende weg. Al de bochten, die we de voorbije weken gemist hebben, liggen hier achter elkaar op een perfect asfaltdek. Links en rechts van ons hangen dikke grijze wolken en we zien een bliksem die inslaat en een bosbrand veroorzaakt. Het lijkt erop dat dit hier niets speciaals is. Alles gaat zijn beloop en je ziet dat de natuur zichzelf herstelt.
We zoeken een hotel want willen nog eens alles in de wasmachine doen. We zien een bord met een bed en dit wijst erop dat er een motel in de buurt is. Tot nu toe hebben we dit ook steeds gevonden. Het is meestal een soort van truckstopplaats. Deze keer echter niet. Ze sturen ons 100 km verder en nog eens 80 en nog eens 60. Ze zijn hier niet zo goed in afstanden schatten. Nu worden we geholpen en volgen een oude jeep die ons naar het motel brengt. Dit is echter een vieze appartementsblok waar we uiteindelijk ook niet in mogen omdat we geen russen zijn. Maar verderop, nog eens 80 km, daar zouden we terecht kunnen. Niet dus!
We beslissen om te kamperen want we worden moe. Eerst gaan we iets eten in een wegrestaurant/café. Hoe meer vrachtwagens er staan, hoe beter het er is. Terwijl we eten, vraag ik (An) toch nog even of er een slaapgelegenheid in de buurt is. Natuurlijk: nog 80 km. Dat zie ik niet meer zitten en het is toch niet zeker dat we daar iets kunnen vinden. Aan een trucker vraag ik of we in het café kunnen slapen, het antwoord is neen. Even later roept de bazin mij naar boven. Daar staan twee bedden voor ons gedekt, tussen die van de diensters. Eerst moeten we in de sauna en dan kunnen we uiteindelijk toch nog heerlijk slapen.